این دنیای مجازی محلیه برای فخر فروشی. برای سبزی پاک کردن. برای پز دادن چیزهای نداشته و کارهای نکرده. میشه توش خیلی نافرم بزنم تو پر یه رهگذر و بعدش هم تو جواب انتقادها شمشیر کی برد رو همچین فرو کنم تو چشم خواننده منتقد که "اینجا وبلاگ شخصی منه و هر چی توش بخوام می نویسم". نوچ! نخیر! این جوری نیست؟ خالی که می تونم ببندم که! می تونم آنچنان چاخانی سر هم کنم که عمراً نشه تشخیص داد که واقعی بوده! می گین نه؟ پس اینو بخونین.. ادامه...