گاهی اوقات غصه ام می شه که چرا توی این سه سالی که توی هلند هستم ، زبان هلندی را یاد نگرفتم. خوب فرصت نشده ، و از طرفی اینجا تقریبا همه زبان انگلیسی را می دانند و زبان رسمی دانشگاه هم انگلیسی است. ولی به قول دوستی این ندانستن زبان یک محاوره یک کشور هم یکسری حسن خوب داره و یکسری حسن بد( این هم از اون ترکیب های جالبه: حسن خوب و حسن بد).

سالم ماندن حنجره آدمیزاده: زبان هلندی چندان خوش آوا نیست، به اصطلاح  خیلی زمخته. اینقدر خ می گند که پدر مخرج خ آدمیزاد را در می آرند. من در تعجبم که وقتی گ داریم ، چرا اینها خساست می کنند و اون را خ می کنند( هلندی ها g را خ تلفظ می کنند). به قول دوست دانشجومون( شعر طنزی در مورد هلند): 

ُمردم  از  بس پا به بای سیکل  زدم                            بی  هوا  خود را به آب و گل  دم
       عکس    بگرفتم  به  "خ. خ. د"   بسی                         خ  شنیدم ،  خ  شنیدم ،   خ  بسی 
    بس که گفتم خوی مرخن ، خوی میداخ                         خسته ام از دانک اوول از های و داخ
       رس   به   فریادم   خدا   " آستوبلیفت"                        زین همه سگ هر  کجا " آستوبلیفت"

آستوبلیفت : خواهش می کنم خوی مرخن : صبح به خير  خوی میداخ : ظهر به خير دانک اوول : متشکرم  های : سلام  داخ : خدا حافظ خ . خ. د : مرکز معاينات پرشکی

زندگی بی دردسر :این به قول من زبون نفهمی هم همچنان بی فایده نیست. با خیال راحت زندگیت را می کنی. هر که از کنارت رد می شه و یک چیزی می گه فکر می کنی سلام کرده و شما هم کلاهت را براش بر می داری و قضیه به خیر و خوشی تموم می شه. ادامه...